قهوه از چی درست میشه؟ در پاسخ به این سوال باید گفت قهوه از دانه‌های داخل میوه گیاه قهوه تهیه می‌شود؛ میوه‌ای که در صنعت قهوه به آن گیلاس قهوه (Coffee Cherry) می‌گویند. این دانه در ابتدا سبز است و پس از طی مراحلی مانند فرآوری، خشک‌کردن، پوست‌گیری، رست و آسیاب، به ماده‌ای تبدیل می‌شود که در نهایت با آب عصاره‌گیری شده و نوشیدنی قهوه را می‌سازد.

قهوه یک پودر مصنوعی یا محصولی نیست که از ابتدا در کارخانه ساخته شود. چیزی که ما به عنوان «دانه قهوه» می‌شناسیم، بذر یک میوه است که پس از برداشت و فرآوری، رست می‌شود. حتی شکل، طعم و عطر قهوه‌ای که در فنجان می‌نوشیم، حاصل مجموعه‌ای از اتفاقات است که از مزرعه و حتی قبل از برداشت آغاز می‌شوند.

گیاه‌شناسی قهوه؛ درختچه قهوه چیست و کجا رشد می‌کند؟

قهوه از گیاهان جنس Coffea و خانواده گیاهی روناس (Rubiaceae) است. اگرچه گونه‌های متعددی از این جنس در طبیعت وجود دارند، در تولید تجاری جهان دو گونه بیش از همه اهمیت دارند Coffea arabica یا عربیکا و Coffea canephora که معمولا با نام روبوستا شناخته می‌شود. گیاه قهوه بسته به گونه، رقم، ارتفاع و شرایط مزرعه می‌تواند به شکل درختچه یا درخت کوچک رشد کند. میوه‌های آن پس از شکل‌گیری و طی دوره رسیدن، از سبز به رنگ‌هایی مانند قرمز، زرد یا نارنجی تغییر می‌کنند.

ویژگی‌های ظاهری درختچه قهوه

برگ‌های قهوه معمولا سبز، براق و نسبتا ضخیم هستند. این برگ‌ها به گیاه کمک می‌کنند در محیط گرم و مرطوب مناطق استوایی و نیمه‌استوایی رشد کند. گل‌های قهوه کوچک، سفید و معطر هستند و ظاهرشان تا حدی به گل یاس شباهت دارد. پس از گل‌دهی و گرده‌افشانی، میوه‌ها به‌تدریج شکل می‌گیرند و در طول دوره رسیدن، ترکیبات قندی و مواد مختلفی در بافت میوه ایجاد می‌شود. در نهایت چیزی که روی شاخه می‌بینیم «دانه قهوه» نیست؛ بلکه میوه قهوه است. دانه درون این میوه قرار دارد و باید از چندین لایه محافظ عبور کند تا به قهوه سبز برسیم.

کمربند قهوه و مناطق اصلی کشت در جهان

بیشتر قهوه تجاری جهان در محدوده‌ای موسوم به کمربند قهوه (Coffee Belt) تولید می‌شود؛ ناحیه‌ای در اطراف خط استوا که تقریبا بین مدار رأس‌السرطان و مدار رأس‌الجدی قرار دارد. البته قرار گرفتن یک کشور در این محدوده به‌تنهایی برای تولید قهوه باکیفیت کافی نیست و ارتفاع، دما، بارندگی، خاک، نور و رقم گیاه نیز اهمیت دارند.

برزیل، ویتنام، کلمبیا، اندونزی، اتیوپی، اوگاندا، هند و کشورهای مختلف آمریکای مرکزی، آفریقا و آسیا از مهم‌ترین مناطق تولید قهوه هستند. آمار سازمان بین‌المللی قهوه نشان می‌دهد آمریکای جنوبی سهم بسیار مهمی در تولید عربیکا دارد، در حالی که بخش قابل توجهی از روبوستا در آسیا و اقیانوسیه تولید می‌شود.

آناتومی کامل میوه قهوه

برای فهمیدن اینکه دانه قهوه از چی درست میشه، باید ابتدا خود میوه قهوه را بشناسیم. میوه قهوه از بیرون شبیه یک گیلاس کوچک است؛ به همین دلیل اصطلاح Coffee Cherry برای آن رایج شده است. درون این میوه چند لایه مختلف قرار دارد که هرکدام در فرآوری قهوه نقش متفاوتی دارند.

اگر میوه را از بیرون به سمت مرکز بررسی کنیم، ترتیب کلی آن چنین است:

پوست → گوشت میوه → موسیلاژ → پارچمنت → پوسته نقره‌ای → دانه قهوه

پوست بیرونی (Exocarp) و گوشت میوه (Mesocarp/Pulp)

بیرونی‌ترین لایه میوه، پوست یا Exocarp است. رنگ این لایه در زمان نارس بودن معمولا سبز است و با رسیدن میوه می‌تواند به قرمز، زرد یا نارنجی تغییر کند. در زیر پوست، بافت گوشتی میوه یا Pulp قرار دارد. این قسمت حاوی آب، قندها و ترکیبات پکتینی است و همان بخش نرم و گوشتی میوه محسوب می‌شود. گوشت گیلاس قهوه در مقایسه با میوه‌هایی مانند انگور یا هلو حجم زیادی ندارد؛ بااین‌حال در فرآوری قهوه اهمیت زیادی دارد، زیرا در روش‌های مختلف فرآوری، میزان تماس دانه با این بافت و ترکیبات آن متفاوت است.

لایه صمغی (Mucilage) و لایه پوسته کاغذی (Parchment)

پس از گوشت میوه، لایه‌ای چسبناک و سرشار از پکتین به نام Mucilage قرار دارد. این همان لایه‌ای است که هنگام فرآوری مرطوب باید تا حد زیادی از اطراف دانه جدا شود. در ادامه به Parchment یا پارچمنت می‌رسیم. پارچمنت یک لایه سخت و کاغذمانند است که از دانه در مراحل رشد، خشک‌سازی و جابه‌جایی محافظت می‌کند. پس از خشک‌شدن قهوه، این لایه در مرحله پوست‌گیری یا Hulling جدا می‌شود. اصطلاح «پوست» در قهوه می‌تواند به چند لایه مختلف اشاره کند؛ در آموزش تخصصی بهتر است بین پوست بیرونی، پالپ، موسیلاژ و پارچمنت تفاوت قائل شویم.

غشای نقره‌ای (Silver Skin) و دانه یا هسته اصلی (Bean)

در زیر پارچمنت، غشای نازکی به نام Silver Skin قرار گرفته است. این غشا مستقیما به دانه نزدیک است و بخش زیادی از آن هنگام رست جدا شده و به شکل پوسته‌های نازک موسوم به Chaff دیده می‌شود. مرکز ساختار، همان چیزی است که ما به عنوان دانه قهوه می‌شناسیم؛ از نظر گیاه‌شناسی، این بخش در اصل بذر گیاه است.

در بسیاری از میوه‌های قهوه دو دانه در کنار یکدیگر رشد می‌کنند. همین موضوع باعث می‌شود یکی از سطوح دانه معمولی قهوه تخت باشد. پس وقتی یک بسته دانه قهوه را باز می‌کنید، با بذری مواجه هستید که زمانی داخل یک میوه قرار داشته است.

پی‌بری (Peaberry) چیست؟

گاهی به جای دو دانه، تنها یک دانه درون میوه رشد می‌کند. این دانه به دلیل فضای بیشتری که در اختیار دارد، معمولا شکل گردتری پیدا می‌کند و به آن Peaberry یا پی‌بری می‌گویند. پی‌بری را نباید یک گونه جداگانه از قهوه دانست؛ بلکه نوعی حالت رشدی درون میوه قهوه است. شکل متفاوت آن باعث شده در صنعت قهوه به‌عنوان یک نوع دانه متمایز شناخته شود.

انواع نژادها و گونه‌های اصلی دانه قهوه در جهان

یکی از اشتباهات رایج این است که همه دانه‌های قهوه را یکسان بدانیم. گونه، رقم، منطقه کشت، ارتفاع، شرایط اقلیمی، فرآوری و رست همگی می‌توانند روی ویژگی نهایی قهوه اثر بگذارند.

دانه عربیکا؛ طعم پیچیده، اسیدیته و عطر متنوع

Arabica با نام علمی Coffea arabica مهم‌ترین گونه قهوه از نظر تولید قهوه‌های باکیفیت و تخصصی است و منشأ طبیعی آن به اتیوپی بازمی‌گردد. این گونه دارای تنوع ژنتیکی و ارقام متعددی است. عربیکا معمولا می‌تواند فنجانی با عطر و پیچیدگی بیشتر، اسیدیته محسوس‌تر و طیف طعمی گسترده ارائه کند؛ البته نباید این ویژگی‌ها را به تمام عربیکاها بدون استثنا نسبت داد. ارتفاع، رقم، خاک، فرآوری و رست می‌توانند تفاوت بسیار زیادی در نتیجه ایجاد کنند.

دانه روبوستا؛ کافئین بیشتر و ساختار متفاوت

Robusta یا Coffea canephora دومین گونه مهم قهوه در بازار جهانی است. این گونه خاستگاه آفریقایی دارد و نسبت به عربیکا ویژگی‌های گیاهی و زراعی متفاوتی دارد. روبوستا معمولا کافئین بیشتری نسبت به عربیکا دارد و در بسیاری از ترکیب‌های اسپرسو برای ایجاد بدنه، قدرت طعمی و کرمای بیشتر استفاده می‌شود. طعم روبوستا می‌تواند تلخ‌تر، سنگین‌تر و خاکی‌تر توصیف شود؛ بااین‌حال کیفیت روبوستا نیز طیف گسترده‌ای دارد و نمی‌توان صرفا بر اساس نام گونه درباره کیفیت یک دانه قضاوت کرد.

گونه‌های نایاب لیبریکا (Liberica) و اکسلسا (Excelsa)

در کنار عربیکا و روبوستا، Liberica نیز در بازارهای خاص حضور دارد. لیبریکا سهم بسیار کوچکی از تولید جهانی دارد، اما در سال‌های اخیر توجه به آن، به‌خصوص در جنوب شرق آسیا، افزایش یافته است. Excelsa نیز معمولا در بحث قهوه‌های لیبریکا مطرح می‌شود. پژوهش‌های ژنتیکی جدید درباره طبقه‌بندی لیبریکا و اکسلسا نشان داده‌اند که این گروه از قهوه‌ها از نظر علمی پیچیده‌تر از تصور قدیمی «چهار گونه ساده قهوه» هستند.

برای مصرف‌کننده، مهم است که پیش از خرید، فقط به نام «قهوه» اکتفا نکند و درباره گونه، رقم، خاستگاه و روش فرآوری دانه اطلاعات داشته باشد. اگر در مرحله انتخاب دانه هستید، شناخت این تفاوت‌ها می‌تواند انتخاب شما را دقیق‌تر کند. برای مقایسه گزینه‌های مختلف، راهنمای بهترین دانه قهوه می‌تواند نقطه شروع مناسبی باشد.

مراحل ۶ گانه تبدیل گیلاس قهوه به نوشیدنی نهایی

حالا که می‌دانیم داخل میوه قهوه چه چیزی وجود دارد، می‌توانیم مسیر تبدیل آن به نوشیدنی را بررسی کنیم. این مسیر را می‌توان به شش مرحله اصلی تقسیم کرد:

برداشت → فرآوری → خشک‌سازی و پوست‌گیری → رست → آسیاب → دم‌آوری

۱. برداشت میوه؛ دست‌چین دقیق یا برداشت مکانیزه

اولین مرحله، برداشت گیلاس‌های قهوه از روی گیاه است. در تولید قهوه تخصصی، تلاش می‌شود میوه‌ها در زمان رسیدگی مناسب برداشت شوند. در برخی مزارع، کارگران میوه‌ها را با دست و به شکل انتخابی می‌چینند تا میوه‌های رسیده از میوه‌های نارس جدا شوند. در مزارع بزرگ‌تر، ماشین‌آلات نیز می‌توانند برای برداشت استفاده شوند. روش برداشت روی کیفیت ماده اولیه اثر دارد، اما تنها یکی از عوامل تعیین‌کننده است. پس از برداشت، نحوه جداسازی، فرآوری، خشک‌کردن و نگهداری نیز اهمیت زیادی دارد.

۲. فرآوری و جداسازی دانه؛ روش خیس، خشک و عسلی

پس از برداشت باید دانه از بخش‌های مختلف میوه جدا شود. سه روش معروف فرآوری عبارت‌اند از Washed، Naturalو Honey.

• فرآوری خیس (Washed): در روش خیس، ابتدا بخش‌هایی از پوست و گوشت میوه جدا می‌شوند. موسیلاژ باقی‌مانده نیز با استفاده از تخمیر، شست‌وشو یا تجهیزات مکانیکی حذف می‌شود.
• این روش می‌تواند قهوه‌ای با ویژگی‌های شفاف‌تر و برجسته‌تر در فنجان ایجاد کند، هرچند نتیجه نهایی به خاستگاه، تخمیر، خشک‌کردن، رست و سایر عوامل نیز وابسته است.
• فرآوری خشک (Natural): در روش طبیعی یا خشک، گیلاس قهوه تقریباً به‌صورت کامل خشک می‌شود و دانه برای مدتی در تماس با پوست، پالپ و موسیلاژ باقی می‌ماند. پس از خشک‌شدن، لایه‌های خارجی در مرحله پوست‌گیری از دانه جدا می‌شوند. این روش معمولا می‌تواند زمینه ایجاد ویژگی‌های میوه‌ای، شیرینی بیشتر و بدنه متفاوت را فراهم کند؛ البته کیفیت خشک‌سازی و کنترل تخمیر در این روش بسیار مهم است.
• فرآوری عسلی (Honey): در فرآوری عسلی، بخشی از موسیلاژ روی پارچمنت باقی می‌ماند و دانه در همان شرایط خشک می‌شود. نام «عسلی» به معنای اضافه شدن عسل به قهوه نیست؛ بلکه به ظاهر چسبناک و شیرین موسیلاژ اشاره دارد. مقدار موسیلاژ باقی‌مانده و نحوه خشک‌کردن می‌تواند متفاوت باشد و به همین دلیل اصطلاحاتی مانند Honey، Pulped Natural و انواع دیگر در بازار استفاده می‌شوند.

۳. خشک‌سازی و پوست‌گیری دانه‌های سبز

پس از فرآوری، دانه باید به رطوبت مناسب برسد تا بتوان آن را به شکل ایمن ذخیره و جابه‌جا کرد. در پایان این مرحله، چیزی که به دست می‌آید قهوه سبز (Green Coffee) است؛ یعنی دانه‌ای که هنوز رست نشده است. قهوه سبز از نظر ظاهری با دانه‌ای که ما در فروشگاه‌ها به‌عنوان قهوه رست‌شده می‌بینیم تفاوت زیادی دارد و معمولا رنگی سبز تا سبز مایل به زرد دارد. پس از خشک‌شدن، پارچمنت و سایر لایه‌های باقی‌مانده در عملیات پوست‌گیری جدا می‌شوند. میزان رطوبت دانه سبز صادراتی معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد است.

نکته جالب اینجاست که بخش بسیار زیادی از جرم اولیه گیلاس قهوه در همین مسیر به محصولات جانبی تبدیل می‌شود. بررسی‌های SCA نشان می‌دهد در زنجیره فرآوری تا دم‌آوری، بخش عمده جرم اولیه میوه دیگر وارد فنجان نمی‌شود.

۴. برشته‌کاری یا رست قهوه

در این مرحله قهوه سبز به چیزی تبدیل می‌شود که ما به‌عنوان دانه قهوه رست‌شده می‌شناسیم. رست فقط «تیره کردن» دانه نیست. حرارت باعث مجموعه‌ای از واکنش‌های شیمیایی می‌شود که ترکیبات موجود در دانه را تغییر می‌دهند و ترکیبات مسئول عطر و طعم قهوه را ایجاد یا دگرگون می‌کنند.

قندها، اسیدهای آمینه و ترکیبات فنلی از جمله موادی هستند که در این تغییرات نقش دارند. اسیدهای کلروژنیک نیز در طول رست دچار تغییرات مهمی می‌شوند. برای همین قهوه سبز و قهوه رست‌شده از نظر بو، رنگ، ساختار و طعم تفاوت اساسی دارند.

در رست‌های روشن‌تر معمولا ویژگی‌های خاستگاه و اسیدیته می‌توانند برجسته‌تر باقی بمانند؛ در رست‌های تیره‌تر، واکنش‌های حرارتی شدیدتر شده و طعم‌های برشته، تلخ و دودی می‌توانند بیشتر نمایان شوند.

۵. آسیاب کردن دانه‌ها

دانه رست‌شده هنوز نوشیدنی قهوه نیست. برای استخراج ترکیبات محلول، باید آن را آسیاب کرد. اندازه ذرات آسیاب یکی از عوامل مهم در سرعت و میزان استخراج است. آسیاب بسیار ریز می‌تواند استخراج را سریع‌تر کند و آسیاب درشت‌تر معمولا جریان آب و سرعت استخراج را تغییر می‌دهد.

اندازه مناسب آسیاب به روش دم‌آوری بستگی دارد؛ برای مثال آسیاب مناسب اسپرسو با آسیاب مناسب فرنچ‌پرس یکسان نیست. اگر در خانه قهوه تهیه می‌کنید، یک آسیاب قهوه دقیق می‌تواند تفاوت محسوسی در یکنواختی ذرات و کنترل فرآیند دم‌آوری ایجاد کند.

۶. دم‌آوری و عصاره‌گیری

آخرین مرحله، تماس قهوه آسیاب‌شده با آب است. آب از میان ذرات قهوه عبور می‌کند یا با آنها تماس پیدا می‌کند و بخشی از ترکیبات محلول و معطر را استخراج می‌کند. روش دم‌آوری، دمای آب، اندازه آسیاب، نسبت قهوه به آب، زمان تماس و کیفیت آب همگی بر نتیجه اثر دارند.

قهوه‌ای که در فنجان می‌نوشیم ترکیبی از آب و مواد استخراج‌شده از دانه رست‌شده است. طبق منابع تخصصی صنعت قهوه، آب حدود ۹۸ درصد یک فنجان قهوه را تشکیل می‌دهد؛ کیفیت و ترکیب آب نیز در طعم نهایی اهمیت دارد.

برای تهیه قهوه باکیفیت در خانه، علاوه بر دانه مناسب و آسیاب یکنواخت، استفاده از یک قهوه ‌ساز خانگی مناسب می‌تواند کنترل دما و فرآیند عصاره‌گیری را آسان‌تر کند.

ترکیبات شیمیایی قهوه؛ درون یک فنجان قهوه چیست؟

حالا به سوال مهم دیگری می‌رسیم: وقتی قهوه وارد فنجان می‌شود، دقیقا چه موادی در آن وجود دارد؟ قهوه صدها ترکیب شیمیایی مختلف دارد و بسیاری از ویژگی‌های حسی آن حاصل تعامل همین ترکیبات هستند. مهم‌ترین گروه‌ها شامل کافئین، اسیدهای آلی، ترکیبات فنلی، روغن‌ها، قندها و ترکیبات فرّار معطر هستند.

کافئین و اثرات انرژی‌بخشی آن

کافئین یکی از رایج‌ترین ترکیبات محرک طبیعی است که به‌طور عمده در قهوه، چای، کاکائو و برخی نوشیدنی‌های انرژی‌زا یافت می‌شود. این ماده با مهار گیرنده‌های آدنوزین در مغز، احساس خستگی و خواب‌آلودگی را کاهش داده و موجب افزایش هوشیاری، تمرکز و آمادگی ذهنی می‌شود. مصرف کافئین همچنین می‌تواند به‌طور موقت سطح انرژی ادراک‌شده را افزایش دهد و عملکرد جسمانی را، به‌ویژه در فعالیت‌های ورزشی، بهبود بخشد.

 بااین‌حال، شدت و مدت اثرات انرژی‌بخشی آن به عواملی مانند میزان مصرف، حساسیت فردی و عادت به مصرف کافئین بستگی دارد. مصرف بیش‌ازحد این ماده ممکن است باعث بی‌قراری، اضطراب، تپش قلب و اختلال در خواب شود؛ بنابراین، مصرف متعادل آن برای بهره‌مندی از اثرات مثبت کافئین اهمیت دارد.

آنتی‌اکسیدان‌ها، اسیدهای کلروژنیک و ترکیبات آروماتیک

اسیدهای کلروژنیک از ترکیبات مهم موجود در قهوه سبز هستند که در فرآیند رست دستخوش تغییر می‌شوند. در کنار آنها، ترکیبات فرّار مختلفی ایجاد می‌شوند که نقش مهمی در رایحه قهوه دارند. بخشی از چیزی که ما به عنوان عطر قهوه درک می‌کنیم، حاصل همین مولکول‌های فرّار است که هنگام آسیاب و دم‌آوری آزاد می‌شوند. به همین دلیل عطر قهوه تازه‌آسیاب‌شده معمولا بسیار قوی است؛ زیرا با خرد شدن دانه، سطح تماس آن با هوا به‌شدت افزایش پیدا می‌کند.

روغن‌های طبیعی و فنل‌های تلخ

قهوه حاوی ترکیبات روغنی و فنلی نیز هست. این ترکیبات در ایجاد حس دهانی، رایحه، تلخی و پیچیدگی طعم نقش دارند. تلخی قهوه نیز فقط یک علت ندارد. گونه دانه، میزان رست، ترکیبات شیمیایی دانه و شرایط عصاره‌گیری همگی می‌توانند روی تلخی نهایی اثر بگذارند. اگر قهوه‌ای بیش از حد تلخ شده است، همیشه نباید فوراً نتیجه گرفت که «دانه بد بوده». آسیاب، نسبت آب به قهوه، زمان تماس و روش دم‌آوری نیز باید بررسی شوند.

قهوه در اشکال مدرن و صنعتی

قهوه فقط به شکل دانه یا پودر آسیاب‌شده فروخته نمی‌شود. فرآوری صنعتی باعث شده انواع مختلفی از قهوه برای مصرف سریع و راحت در دسترس باشند.

قهوه فوری چگونه درست می‌شود؟

قهوه فوری از قهوه واقعی تولید می‌شود، نه اینکه پودری کاملا مصنوعی باشد. ابتدا قهوه به شکل صنعتی دم‌آوری و عصاره آن تهیه می‌شود. سپس آب موجود در عصاره به روش‌هایی مانند خشک‌سازی پاششی یا Freeze Drying حذف می‌شود تا ماده خشک و محلول باقی بماند.

در روش انجمادی، عصاره قهوه منجمد شده و سپس با فرآیندهای کنترل‌شده، آب آن خارج می‌شود. خشک‌کردن انجمادی یکی از روش‌های شناخته‌شده برای تولید محصولات فوری از جمله قهوه است. به همین دلیل کافی است پودر قهوه فوری را با آب مخلوط کنید تا دوباره ترکیبات محلول آن وارد آب شوند.

کپسول‌های قهوه و بسته‌بندی‌های تک‌نفره

کپسول قهوه راهی برای ساده‌تر کردن فرآیند آماده‌سازی است. در این سیستم، مقدار مشخصی قهوه آسیاب‌شده در یک محفظه بسته‌بندی می‌شود و دستگاه با عبور آب از آن، عصاره را تهیه می‌کند.

اگر درباره ساختار و نحوه استفاده از این نوع محصول کنجکاو هستید، می‌توانید راهنمای کپسول قهوه چیست؟ را مطالعه کنید. کپسول، دانه جدید یا گونه جدیدی از قهوه نیست؛ بلکه شکل دیگری از بسته‌بندی و آماده‌سازی قهوه است.

قهوه بدون کافئین و روش‌های کافئین‌زدایی

قهوه بدون کافئین یا Decaf نیز از همان دانه قهوه تولید می‌شود، اما بخش عمده کافئین آن پیش از رست حذف می‌شود. برای این کار از روش‌های مختلفی استفاده می‌شود که می‌توانند بر پایه آب، حلال‌های مجاز یا دی‌اکسیدکربن باشندـ. «بدون کافئین» به معنای صفر بودن مطلق کافئین نیست؛ معمولا منظور محصولی است که مقدار کافئین آن به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است.

داستان قهوه از دل دانه‌های گیلاس تا الان

داستان قهوه از گیاهی آغاز می‌شود که میوه‌ای به نام گیلاس قهوه تولید می‌کند. دانه‌های درون این میوه پس از فرآوری به قهوه سبز تبدیل می‌شوند و با رست، آسیاب و عصاره‌گیری، نوشیدنی قهوه را شکل می‌دهند. کیفیت نهایی قهوه به عوامل مختلفی مانند گونه، محل کشت، روش فرآوری، رست، آسیاب و دم‌آوری بستگی دارد. آشنایی با این مراحل، درک موضوعاتی مانند تفاوت قهوه و اسپرسو را نیز آسان‌تر می‌کند؛ زیرا اسپرسو یکی از روش‌های تهیه قهوه است که با فشار آب و در زمان کوتاه تهیه می‌شود. شناخت مسیر از درخت تا فنجان به شما کمک می‌کند قهوه باکیفیت‌تری انتخاب و تهیه کنید.